Persoonlijke verhalen

What others say about this program:

“Going through the loss of a loved one, be it through an accident, a sudden health decline or be it through a long disease, is always devastating.
Support programs for relatives for example of cancer or dementia patients or to get through the immediacy of loss are – thank goodness- more readily available these days.
But what about support years after the death? We are assuming that life should go back to normal after a year or two. But is this the case? Margreeth’s program offers something for this big gap. Spurred by her own experience of loosing her husband to cancer over many years while being deeply steeped in mindfulness and compassion practice for many decades already, she created this beautiful, deep and transformative program. In my view she is giving a gift to all of us and makes this world a more humane, loving and connected place.”

Dr. Christiane Wolf-
Author and Mentor MMTCP

De vijf bijeenkomsten brengen eer aan de partner, eer aan de relatie en eer aan de persoon zelf.
Aandacht geven aan ROUW werkt helend. Ook jonge vrouwen zijn van harte uitgenodigd!

Anneke:
Delen van ervaringen door erover te vertellen, naar aanleiding van de metaforische verhalen en meditaties, zet de rouw en jezelf in een ander licht/perspectief. Hierdoor leer je op een andere manier kijken naar en voelen van je rouw. Je duikt -samen met de lotgenoten- in de rouw en analyseert wat er gebeurt, wat het met je doet. Je bekijkt het vanuit een ander perspectief waardoor je beter begrijpt hoe rouwen werkt en hoe je er ook mee kunt omgaan. Je krijgt dus nieuwe handvatten om met de alleenheid (dit woord geeft heel goed het gevoel weer) om te gaan.
Ook de herkenning en erkenning van het intense verdriet/gemis werkt troostend en misschien wel helend.
Fijn is het om de, door Margreeth ingesproken, meditatieoefeningen thuis achter de hand te hebben zodat je ze in kunt zetten als je dat nodig hebt.

Bij Margreeth heb ik een grote persoonlijke betrokkenheid ervaren. Ze staat echt voor je klaar; denkt aan ieders welzijn en geeft ondersteuning waar ze kan; zelfs buiten de bijeenkomsten om. Afspraken komt ze altijd nauwgezet na.
Margreeth heeft veel kennis op dit gebied opgedaan en het is merkbaar dat ze hetzelfde heeft meegemaakt. Hierdoor is er veel herkenning, uitwisseling en begrip. De bijeenkomsten zijn goed doordacht opgezet.

Ineke:
Na de tweede bijeenkomst merk ik dat ik het fijn vind om in een veilige omgeving aandacht te geven aan verdriet dat vanaf het moment van overlijden deel is geworden van mijn leven.
Het helpt mij om te horen dat anderen dit ook zo ervaren (verdriet slijt dus niet).
Er is herkenning en erkenning van emoties en gevoelens die er nu zijn: angst, blijdschap, geluk, vermoeidheid, pijn.
Ik ervaar hoe langer het geleden is dat mij lief is overleden hoe minder mensen er over hem praten, nu is er weer gelegenheid om dat te doen, en dus ook te zien hoe mijn leven verandert is.
Het is ook erkenning geven aan hoe om te gaan met de veranderingen.
De thuisoefeningen vind ik fijn om te doen.
Ik vind het heerlijk hoe er zorg wordt besteed aan de inrichting van de ruimte, zodat er verbondenheid ontstaat; de bloemen, het licht, kring, afgedrukte foto’s, kaartjes met onze namen
De verhalen die vertelt worden zijn mooie metaforen om weer anders te kijken naar afscheid nemen en verdriet.

Trudy:
Voor mij zijn de bijeenkomsten een leermoment. En wat er gebeurt, wordt gezegd of gedaan zuig ik in me op, als een spons. Ook kennen we “deze wereld” waar we allemaal inzitten. Zoals ik vaker zeg, we kennen de basis, al doet iedereen het op zijn manier. En wat denk ik ook heel erg meewerk, is dat jij ook weet wat rouwen is!

Ik wist ook niet hoe het is om je partner te verliezen. Maar ik loop zo vaak tegen onbegrip aan! En merk dat ik het er steeds vaker bij laat zitten, heb het gevoel dat ik me/het moet verdedigen. Vaak geeft men advies wat echt niet werkt. En zij “zouden het zo doen”…Of ze zeggen , ik zou het niet kunnen…alsof ik het wel kan. Het lijkt alsof ze er zo overheen walsen.
Over stilstaan. Het gaat regelmatig door me heen, hoe onze relatie was. Ik merk dat de positieve het van de ( en die waren er ) negatieve kanten wint. Wat ik me ook wel eens moet bedenken.  Maar hoe te eren in mijzelf?
Dat werkt echt verhelderend voor mij. Er is nog zoveel te leren. Het voelt voor mij veilig om contact te maken met de innerlijke gedachten en gevoelens en spanningen. Wat ook weer heel bijzonder is, Met de groep werkt het goed als ik het weer alleen moet doen, lukt het dan? Of zak ik weer in mijn oude denken en voelen.
Het is voor mij een openbaring om te leren en kunnen begrijpen hoe ons innerlijk werkt! Ik heb er veel vaker over gelezen maar dan is het ook zo weer weg. Door deze manier van brengen, van de toelichting van wetenschappelijk onderzoek, komt het echt binnen. En dat je je brein dus wel kunt beïnvloeden, al zal dat echt hard werken zijn voor mij. Luisteren en verwonderen, ik hoop het allebei nog meer te leren.
Ik geloof voor mij zeker dat het een aanzet is om mijn veerkracht weer te vinden, die is er al wel een beetje denk ik. Anders had ik het nu al niet 5,5 jaar volgehouden, maar ik word er nog wel heel moe van. Om te ‘overleven’ deed ik veel op de automatische piloot. Het is nog steeds iets waar ik veel mee bezig ben. Om veerkracht te herstellen en weer te vinden.
Het zou fijn zijn,als ik gedachten kon opsporen die vriendelijkheid en liefde, vooral voor mezelf, maar ook voor het leven in de weg staan. Door de 2de oefening die je ons hebt gegeven is daar misschien een begin mee gemaakt? De sporen te vinden in het lichaam, ver weg? En hoe ga ik ermee om? Dit is best nog wel iets om meer over te horen. Je zegt voelen wat er gebeurt en observeren, maar wat moet ik daarna mee? Dat is nog wankel voor mij, maar ik denk dat ik er wel weer iets mee kan. Ik denk ook altijd dat ik iets moet….…
Het lijkt me heerlijk het lichaam te helpen herstellen van jarenlange spanning! Dat er hoop is, dat gevoel heb ik gelukkig nu wel. En dat ik er zelf toch iets aan kan bijdragen. Maar dankzij deze bijeenkomsten en wat er verteld is/wordt!!
Door bij elkaar te komen ontwikkelen we compassie voor onszelf en voor de anderen, ja voor mij in ieder geval wel zo!
Ik vind het samenkomen heel fijn! En terwijl we helemaal niet zoveel met elkaar praten. Ik denk dat het komt doordat we allemaal hetzelfde hebben meegemaakt. En er is voor mij niet iemand bij waar ik me niet prettig bij voel, dat is ook heel belangrijk! Maar ik zou heel graag meer compassie voor mezelf willen ontwikkelen.
De thuisoefeningen zijn voor mij een ondersteuning. Al merk ik dat de eerste ontspanningsoefening alweer op een laag pitje staat, er is steeds wat. Terwijl ik het me eerst moest aanwennen om er even voor op bed te gaan liggen, want “je gaat niet zomaar op bed liggen!” (al die stemmetjes!). Ik het, toen ik het eenmaal deed, toch lekker vond en ik er wel tijd voor vond. Maar het was een opdracht!
De mooie, kleine dingen in het leven; ik doe nog wel mijn best ze te zien.
Voor mij is het best hard werken, ik wil er ook veel uithalen. Want ik wil, hoe zeg ik het….deze vermoeiende, verdrietige, alsof ik steeds ergens tegenop moet boksen, mezelf en de situatie aanvaarden ….zoiets, ik kan het niet zo goed onder woorden brengen

Ineke: De rode Kerstbal.
Voor mij zijn de oefeningen uit onze bijeenkomsten een oefening in leren met aandacht bij mezelf te zijn en op te merken wat er in me gebeurt. Dit brengt inzicht in wat er onbewust speelt.
Een voorbeeld:
Ik tuig mijn kerstboom op. Eerst de lampjes, terwijl ik bezig ben zie ik Piet weer bezig met de kerstboom, dat was zijn taak tijdens het jaarlijkse kerstritueel. Er komt een glimlach om mijn mond. Nu doe ik het en ook ik besteed er zorg aan. Als dat klaar is pak ik de eerste ballendoos. De kleintjes. Voorzichtig hang ik ze erin.
Ik doe de volgende doos open en daar ligt totaal onverwachts “De Rode Bal”.
In het jaar dat Piet ziek was kocht ik een doosje rode ballen voor buiten. Piet hing er toen een in de kerstboom binnen, “zo dat is mijn bal” zei hij toen. De verhalen schieten door mijn hoofd.
Ik pak de rode bal en hang hem achter in de boom.
Ik kijk erna en schiet ineens vol. Daar sta ik; alleen bij de kerstboom de blijdschap is weg er zijn alleen tranen. Ik ga zitten en huil na een tijdje bedenk ik ineens : ”wat voel ik?” Ik voel verdriet, ik voel alleen, er is herinnering, ik voel pijn in mijn hart, verkramping In mijn schouders. Ik realiseer me dat dit is wat er nu is in mij. Ik neem de tijd om er naar te kijken en te voelen en langzamerhand ontstaat er ruimte. Wat ben ik blij dat ik tijd heb om naar mijn verdriet te kijken en dat ik ook weet hoe ik er mee om kan gaan.

Ik merk dat dit anders is dan dat ik vroeger gedaan zou hebben. Vroeger, en dat is nog niet zo lang geleden, zou ik met mijn verdriet zijn weggekropen bij Piet.
Nadat hij is overleden had ik nieuwe strategieën nodig om met mijn verdriet om te gaan. Als ik verdriet voelde had ik een aantal dingen die ik kon doen om het een plek te geven: wandelen, iemand bellen, iets in de huishouding doen, mooie dingen om me heen zoeken, flink huilen of in de tuin werken. Dat hielp in ieder geval om het verdriet er te laten zijn. En dat was genoeg voor toen.

NU merk ik dat ik een stap meer heb gemaakt, door er net als toen ruimte voor te maken EN het daadwerkelijk te voelen en er naar te kijken en te bevragen of het iets nodig is. Zo ontstaat een innerlijke rust en een vertrouwen dat ik weet wat ik ook kan doen als er verdriet is. Verder is het ontzettend fijn om te weten dat verdriet er gewoon bij hoort en dat het weer voorbij gaat.

Het is heel fijn om ook zelf, support te kunnen oproepen. Nu dus niet door mensen te bellen (al helpt dat soms ook hoor) maar gewoon door de “cirkel van support” oefening te doen. Daardoor kom ik ook tot rust en voel ik een enorme warmte in mijn borst, wat me vertrouwen en ontspanning geeft.